EEN LASTIG KIND?
De moeder van de 2,5 jarige Isa komt naar ons toe met de vraag of wij iets voor haar dochtertje kunnen doen. Isa is vervelend, humeurig en wil niet eten. Ze eet maar een bord pap per dag. Op advies van een diëtiste krijgt ze energierijke poeder door haar maaltijden omdat ze te weinig calorieën binnen krijgt. Isa is ook vaak benauwd en krijgt daarvoor 5 maal per dag twee verschillende pufjes. Haar ogen zijn dof en haar huid is erg droog en gevoelig. De moeder is een half jaar eerder met Isa bij een andere bioresonantie-therapeut geweest. Deze had een allergie voor koemelk en huisstofmijt geconstateerd. Na aanpassingen in het huis en in de voeding verbeterden de klachten van Isa iets. Maar Isa's moeder blijft het gevoel houden dat er nog iets is, iets waarop ze de vinger niet kan leggen.
In overleg met de moeder van Isa, ga ik over tot een uitgebreide bioresonantietest om zo achter de dieperliggende oorzaak(en) van de klachten te kunnen komen. Uit de test komt naar voren dat de koemelk en huisstofmijt bijproblemen zijn, en dat de hoofdoorzaak bij een gevoeligheid voor gluten ligt. Ondanks dat de bioresonantietest voor mij duidelijk en afdoende is, heb ik in verband met de ernst van de glutengevoeligheid, Isa ook doorverwezen naar de huisarts.
Isa's moeder heeft hierop de voeding van Isa aangepast naar glutenvrij. Zoals haar moeder liet weten, verdwenen wonder boven wonder alle problemen als sneeuw voor de zon. Isa werd vrolijk en gezellig, ze begon goed te eten en sinds het dieet heeft Isa geen pufjes meer nodig gehad. Haar huidproblemen verdwenen en haar ogen gingen stralen. Isa's moeder merkte op "ik kan eindelijk van mijn dochter genieten".
De moeder van Isa is ook met haar naar de huisarts gegaan en heeft erop gestaan dat zij werden doorverwezen naar de kinderarts. Deze kinderarts heeft goed naar haar verhaal geluisterd en in overleg allerlei medische onderzoeken uitgevoerd. Uit de onderzoeken (bloedonderzoek, genenonderzoek, darmbiopt onder narcose) kon geen glutengevoeligheid of Coeliakie geconstateerd worden. Alleen uit de provocatietest, waarbij Isa weer gluten moest eten, bleek wel duidelijk dat Isa heftig reageert op gluten. De diagnose van de kinderarts was dan ook, dat ondanks de negatieve uitslag van de medische onderzoeken er op basis van het klinisch beeld ( dat wat het kind als reactie laat zien) sprake is van een gluten overgevoeligheid.
Na de medische mallemolen besluit de moeder van Isa om haar eerst tot rust te laten komen, de situatie te laten stabiliseren door haar weer glutenvrij te laten eten. Zij wil eerst weer rust en stabiliteit voordat zij een behandeling van de gluten met de bioresonantie wil overwegen. Ik heb hiervoor alle begrip en weet dat wanneer ze er aan toe zijn, ze ons weet te vinden.
