HET VEULEN "WONDER"
Anke belt ons wanhopig op met de vraag of wij misschien nog iets voor haar veulentje kunnen doen. Hij is veel te mager, wil niet eten en is erg schrikachtig. Verder loopt hij raar en zet hij zijn achterpoten vreemd wijd uit elkaar. De veearts heef hem onderzocht maar kan niets bijzonders vinden. Omdat hij zo vermagerd is wil de veearts hem laten inslapen.
We vragen Anke of de veearts een paar dagen kan wachten tot na een bioresonantietest. Middels opgestuurde haren/manen van het veulen kunnen wij proberen te zoeken naar een oorzaak voor waarom het niet willen eten. De veearts vind dit goed en is benieuwd naar de uitslag.
Uit de bioresonantietest komt een wervelkolomblokkade en een botbreuk naar voren. De wervelkolomblokkade zit op de halswervels en het stuitbeen, de botbreuk zit ergens bij het heupgewricht. De veearts onderzoekt het veulen nogmaals en ontdekt dat het veulen inderdaad een plek heeft op zijn kont. Een breuk op die plek verklaart waarom het veulen zo vreemd wijdbeens staat. Dan herinnert Anke zich dat met de jaarwisseling het veulen op stal stond en dat er een hard knallend vuurwerk op het dak van de stal terecht gekomen was. Het veulen is waarschijnlijk flink geschrokken en heeft zich met het steigeren dus flink bezeerd. Dit verklaart ook de schrikachtigheid van het veulen. De botbreuk/pijn zorgt er samen met de blokkade (beperking van de beweeglijkheid) in de wervelkolom voor dat het veulen niet wil eten, of eigenlijk niet kan eten. Het veulen kan hierdoor namelijk niet goed voorover bukken om te grazen.
Aan de hand van deze diagnose schrijft de veearts bewegingsbeperking voor. Het veulen wordt op stal gezet en krijgt eten uit een hoog geplaatste bak om aan te sterken. Wij sturen Anke een bioresonantie-behandeling op olie om de blokkade in de wervelkolom en de botbreuk voorspoedig te laten genezen en de botpijn en schrik te verzachten. Anke smeert de olie dagelijks op de pijnlijke plek op de kont en op de uitgeteste halswervels van het veulen. Het veulen knapt zienderogen op en na vier weken mag het weer voorzichtig de wei in.
Het veel te magere veulen is nu inmiddels uitgegroeid tot een prachtig renpaard. Anke heeft hem "WONDER" genoemd omdat het volgens haar een wonder is dat dit prachtige paard nog leeft.
